Je bent tijden bezig geweest met je onderzoeksopzet. Je hebt een hoop getwijfeld, weet niet zeker of wat je nu gedaan hebt klopt of niet. Je denkt van wel, toch? En dan komt het spannende moment: de afspraak met je begeleider. Wat zal die zeggen? Goedgekeurd of afgekeurd?

Onderzoeksvoorstel afgekeurd. Wat nu?

De scriptiebegeleider heeft een lijst met opmerkingen. “Dit is niet goed, dat moet anders” “En als je nou deze auteurs er eens bijhaalt?!” Tijdens het gesprek kun je het nog wel volgen allemaal, maar eenmaal thuis denk je: “What the f.. als die scriptie maar af komt.”en ”ik ga maar die artikelen die zijn voorgesteld even lezen, maar ik heb er totaal geen zin in.”

Een dag later zie je het eigenlijk helemaal niet meer zitten en weet je niet meer goed hoe je verder moet. Wat nu?

Dit is niet het moment om passief te volgen, de regie over je scriptie te verliezen. Dat leidt alleen maar tot nog minder motivatie en -hoe je het ook wendt of keert - een niet-academische houding. Passief worden leidt tot een verlies – verlies situatie: jij verliest omdat je je scriptie niet afkrijgt, maar je scriptiebegeleider ook. Deze wil niet steeds aan je voorkauwen wat je moet doen, maar groei zien totdat je je scriptie succesvol hebt afgerond.

Wat kan je beter doen? Hoe zorg je dat je je motivatie weer terugvindt?

• Formuleer de opmerkingen van je scriptiebegeleider in termen van ontwikkeling, dus in de vorm van stappen die je kunt zetten: bijv.”Ik moet meer afstand nemen van de praktijk en meer vanuit een wetenschappelijke bril gaan kijken.”

• Zoek de “match” tussen jouw interesse voor het scriptie onderwerp en de interesses van je scriptiebegeleider.  Een student die ik begeleid, las goed de persoonlijke webpagina van de docent erop na en begon van daaruit meer zicht te krijgen op het eigen scriptieonderwerp. Een andere had eigenlijk wel de interesses van de docent paraat, maar kon nog niet de koppeling maken met de eigen interesses.

• Zie de literatuursuggesties niet als een last, verplichte leesvoer. Maar probeer ze te zien als cadeautjes. Docenten kiezen meestal heel bewust twee artikelen uit die een goed vertrekpunt vormen om jouw thema verder uit te werken. Als je goed voor ogen hebt welke interesses je docent heeft, kun je deze cadeautjes ook snel herkennen. De praktijk leert dat je deze artikelen drie keer of meer moet lezen, totdat je er echt grip op krijgt en er het maximale uithaalt.

• Je krijgt beetje voor beetje echt meer begrip wat er van je verwacht wordt met de scriptie en dat inzicht geeft energie, een kick. Zo ben je klaar om op meer gelijkwaardig niveau met je docent het gesprek in te gaan.

• Neem het voortouw bij het eerstvolgende gesprek met je docent. Laat zien wat je hebt gedaan met zijn/ haar opmerkingen uit het eerdere gesprek. Laat ook zien waar je nog mee worstelt en leg uit waarom. Worstelingen zijn namelijk heel vanzelfsprekend bij wetenschappelijk onderzoek. De afwegingen die je maakt gedurende je onderzoek moet je kunnen beargumenteren. 

Het tegenstrijdige is dus dat het afkeuren van je voorstel juist goede dingen op kan leveren, als je weet hoe je met de opmerkingen en suggesties van de scriptiebegeleider aan de slag kunt!